وهمی هیچ

حقيقتا ما ایرانی ها چه چيزي را چگونه مي خواهيم؟ يا اينكه ما هيچ چيزي را نميخواهيم و فقط اداي خواستن آن را در مياوريم؟ در دنيايي كه سياست به روال گذشته با يك تئوري و با يك سخن و با يك دشمن تعريف ميشد، ايا امروز نيز چنين است؟ ايا امروز ميتوانيم با دستهاي خالي و با روحيه اي مملو از حسادت، تنفر و توأم با انزجار ادعاي مبارزه براي دستيابي به حقوق ملتمان آنهم از نوع حقوق بشري آن داشته باشيم و تا آنجا كه توان سركوب و سر به نيست به ما اجازه ميدهد، بر سر همديگر بكوبيم و با شلاق انتقامجويي دلهاي خسته، مريض و دلسرد از سياست را تسكين بدهيم و بدتر از همه آنهمه دوستيها، مهربانيها و از خود گذشته گيهايمان در تاريخ زندگي كه روزي سرآغاز هر نوشته و هر مقالة جامعه شناسانه بود براي يك روز خوشي و لذت خودخواهي هايمان فدا بكنيم؟ تا كجا و چقدر ميخواهيم اينگونه تاريخ ملتمان را لكه دار و آيندة سياسي خودمان را البته اگر چيزي از آن باقي مانده باشد، تيره و تاريك بكنيم و افسوس را افسانة دلهاي شكسته و خالي از هر تعهد و رسالتي بسازيم؟ آيا ديگر بس نيست و يا اينكه هنوز هم كم آورده و مياوريم و براي همين هم براي رنجور كردن، تحقير كردن دوستان سابقمان هيچ فرصتي را از دست نمي دهيم و تا آنجا كه امكاناتي چون سايت و يا پالتالك كه آنهم معلوم نيست براي چه هدفي راه اندازي شده است، به قدرت نمايي و لشكر كشي بنام خوديها بكار بگيريم؟

از همان روزی که دست حضرت قابیل
گشت آلوده به خون حضرت هابیل
از همان روزی که فرزندان آدم
صدر پیغام آوران حضرت باری تعالی
زهر تلخ دشمنی در خون شان جوشید
آدمیت مرد
گرچه آدم زنده بود.
از همان روزی که یوسف را برادرها به چاه انداختند
از همان روزی که با شلاق و خون، دیوار چین را ساختند
آدمیت مرده بود
بعد دنیا هی پر از آدم شد و این آسیاب
گشت و گشت
قرن ها از مرگ آدم هم گذشت
ای دریغ،
آدمیت بر نگشت
قرن ما
روزگار مرگ انسانیت است
سینه ی دنیا ز خوبی ها تهی است
صحبت از آزادگی، پاکی، مروت ابلهی است
صحبت از عیسی و موسی و محمد نابجاست

قرن موسی چمبه هاست
من که از پژمردن یک شاخه گل
از نگاه ساکت یک کودک بیمار
از فغان یک قناری در قفس
از غم یک مرد، در زنجیر
حتی قاتلی بر دار!
اشک در چشمان و بغضم در گلوست
وندرین ایام، زهرم در پیاله زهر مارم در سبوست
مرگ او را از کجا باور کنم؟
صحبت از پژمردن یک برگ نیست
وای! جنگل را بیابان می کنند
دست خون آلود را در پیش چشم خلق پنهان می کنند
هیچ حیوانی به حیوانی نمی دارد روا
آنچه این نامردمان با جان انسان می کنند
صحبت از پژمردن یک برگ نیست
فرض کن مرگ قناری در قفس هم مرگ نیست
فرض کن یک شاخه گل هم در جهان هرگز نرست
فرض کن جنگل بیابان بود از روز نخست
در کویری سوت و کور
در میان مردمی با این مصیبتها صبور
صحبت از مرگ محبت، مرگ عشق
گفتگو از مرگ انسانیت است..

فریدون مشیری

ميخكوب!

خون چكد از پيكرم، محكوم باورهاي خويش.

بوده‌ام ديروز هم آگاه، از فرداي خويش.


مهرورزي كم گناهي نيست! مي‌دانم،

سزاوارم، رواست.

آنچه بر من مي‌رسد، زين ناسزاتر هم سزاست

در گذرگاهي كه زور و دشمني فرمانرواست.

مهرورزي كم گناهي نيست!

كم گناهي نيست عمري، عشق را،

چون برترين اعجاز، باور داشتن.

پرچم اين آرمان پاك را

در جهان افراشتن.

پاسخ آن، اين زمان:

تن فرو آويخته!

با ناي بي آواي خويش!


جاي من بالاي اين دار است با اين تاج خار...

در گذرگاه شما،

اين تاج، تاج افتخار.

جاي من، تا ساعتي ديگر، ازين دنيا جداست،

جاي من دور از تباهي‌هاي دنياي شماست؛

اي همه رقصان

درون قصر باورهاي خويش...!

"فریدون مشیری"

این رها کن عشق های صورتی           عشق بر صورت نه بر بروی سطحی

      آنچه معشوق است صورت نیست آن          خواه عشق این جهان و یا آن جهان

                                                                                                            مولانا

عذاب دردی سنگین با من است نمی دانم چرا!

آه ای اختر بزرگ اگر بر آنها که نور نثار می کنی نمی تابیدی خوشبختی تو کجا بود!!

نمي دونم تو اين هفته ها و روزها دنبال چي مي گردم

بعضي وقتا لحظه هايي كه دلم خيلي گرفته دوست دارم هفته اي نباشه روزي نباشه .......

نمي دونم تا كي بايد بگم حالم خوب نيست دلم گرفته تنهام

دارم از فكر كردن فرار مي كنم

از فكر كردن به تو از فكر كردن به اينكه چرا تنهام از فكر كردن به لحظه هايي كه زود و بيخود گذشت

و بعضي وقتا يه سوال برام پيش مياد

من كه عاشقت بودم ، من كه تمام سختي ها رو به خاطر تو تحمل كردم چطور تونستم راحت پا رو عشقم بزارم؟

آره مي دونم جوابت اينه كه تو از اولم من و دوست نداشتي

اين حرفي بود كه اون روز به من گفتي

آخرش یک روز می بوسمت.

مگه چی می شه؟

فوقش خدا منو میبره جهنم!

فوقش می شم ابلیس!

اون وقت تو هم به خاطر اینکه یه ابلیس تو رو بوسیده جهنمی می شی!

جهنم که اومدی من اونجا پیدات می کنم!

و دور از چشم خدا هر روز می بوسمت!

وای خدا٬ چه بهشتی می شه جهنم!

 

 

 

 

ما انسان ها قرباني تعليمات كودكي خودمان هستيم كه گرفتار دين آبا و اجداديمان هستيم جهان مهبوت خواهد شد اگر بداند كه تابناك ترين گوهرهايش بر جسته ترين چهره هايي كه عقل و فضيلت شان شهره ي خاص و عام است كاملآ در قبال دين شكاك اند

                                                                      جان استوارت ميل

تا حالا شده به اين فكر بكنيد كه اگر شما تو كشور روسيه به دنيا مي آمديد شايد از نظر فكري  يك انسان بي خدا مي شديد! اما الان كه در كشور مسلماني پا به جهان خاكي گذاشتيد و در اولين ساعت هاي زندگيتون صداي تكبير رو تو گوش هاتون خوندن  و شما رو در كودكي تعليم دادند و مسلمان بزرگتون  كردند الان يك شخص مسلمان كه پيرو يه سري آيين هست به بار امديد اما چرا براي شما در كودكي آزادي فكري قرار ندادند و شما رو همون طور كه اجداد مون آموزش ديدند تعليم دادند!!!

نمي دانم هستم گاهي به بودن خود در اين كره خاكي شك مي كنم سال جديد هم گويا سر مي رسد اندوه سال قبل براي سال هاي آينده كافي هست سال را با اشك شروع كردم اما.......

 

 

...

گاهی ما آدما از شدت بیهودگی نمیدونیم چی کار میشه کرد ...نه خاطره نوشتن اونجا کارسازه و نه کتاب خوندن و نه هیچ کاره دیگه ای...یه چیزی ته ذهنت اونقدر آزارت میده که فقط میتونی سرت و بذاری روی بالش و به عظمت تنهایی آدما گریه کنی...اینجوری صداتم کسی نمیشنوه...و بعدش؟...خدا خدا کنی که این سنگینی از سرت برداشته شه...و میدونی ...گاهیم نمیره...میشه یه غبار و میشینه رویه روحت...